Ik wilde het eigenlijk de titel “the day after” geven, maar dat is beetje gek bijna week later. 

Bij de vorige blog schreef ik nog dat ik benieuwd was naar de spierpijn de dag erna. Niets… Oke, de benen waren wel moe en ze werden er niet heel gelukkig van om te moeten traplopen. Maar verder gedroegen ze zich netjes. 

En nu een week later. Het is een bewogen week geweest. Niet alleen vanwege de mont Ventoux, maar ook iets minder leuks waar ik jullie even niet mee ga lastigvallen. De Ventoux was bij uitstek het positieve ding van afgelopen week. 
Het heeft me wel een boost gegeven in vertrouwen in dat ik als ik iets heel graag wil en het me in mijn hoofd haal dat ik dat ga doen, dat het me ook gaat lukken. Linksom of rechtsom. 
Daar kun je natuurlijk op meerdere manieren naar kijken, ofwel puur vanuit ambitie en maximaal haalbare proberen op te zoeken. Dat klinkt best positief en strijdbaar toch. 
Of vanuit het niet willen accepteren dat ik nu dingen niet meer zou kunnen die ik voor de diagnose wel kon, het vasthouden aan het verleden. Deze klinkt iets minder positief, want dan zou ik qua acceptatie nog een weg te gaan hebben. 
En welke ook nog kan, het niet willen zien dat ik het misschien niet meer kan, meer soort vermijden. Dat klinkt helemaal niet zo positief.

Gelukkig is het voor mijn gevoel vooral een strijdbare gedachte, ik weet dat mijn grenzen anders liggen en ik rustiger aan moet doen en meer op moet letten dat ik niet te snel en te veel wil. Maar dan mag je nog steeds jezelf uitdagen en je lat hoog leggen. Zolang je daarin realistisch bent en ook zo nodig bereid bent om die lat wat lager te leggen als blijkt dat het nodig is. 

Dus voor nu is mijn doel om volgend jaar die berg helemaal op te wandelen. Hoge lat. Realistisch? Geen idee, ga ik de komende maanden achter komen. Maar ik heb ook wel een stok achter de deur nodig en een doel om naartoe te werken. Dat motiveert mij ontzettend om naar buiten te gaan om te trainen. En dan is een hoge lat, die wel haalbaar voelt, een stuk betere motivator dan een lat waarbij ik bij voorbaat al weet dat ik die met twee vingers in mijn neus haal. 

Ik zou zeggen. Kom maar op! Ik zie je volgend jaar weer Mont Ventoux!

Meer meer meer:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.