Elena
Een beetje als vervolg op een eerder blog, toen geschreven tijdens de zwangerschap, nu terwijl onze dochter er al een tijdje is.
Toen ging het over de grotere dingen waarbij toegeven dat het niet (meer) gaat lastig is.
Nu gaat het over alle dingetjes. De kleine dingetjes waarvan je denkt “duurt maar 5 minuten” tot de grotere klussen waarvan je weet dat je daar minimaal een paar uur mee bezig bent.
Voor je een kind krijgt onderschat je toch een beetje de impact die het heeft. Ja, je weet dat de grotere klussen lastiger zijn om te doen. Maar dat ook die 5 minuten dingetjes lastig worden, dat had ik niet verwacht. Even de planten water geven? Kost maar 5 minuten. Even een wc schoonmaken? Kost maar 5 minuten. Maar ook even een luier verschonen. Even een fles opwarmen. Even een was in de machine, en daarna in de droger en even dit en even dat… En met een hele hoop “even 5 minuten” ben je zo een paar uur kwijt.
We hebben (vooralsnog) de mazzel dat dochterlief meestal redelijk goed slaapt ’s nachts. Soms slaapt ze ook goed overdag en kan ze in haar eigen kamer een dutje doen en hebben we dan de tijd om ‘even’ wat dingen te doen. Hoewel ook dan je haar in de gaten houdt. Ik ben toch graag het overstuur zijn van “ik heb NU honger” voor door de eerdere signalen te proberen op te pikken.
Echter waar vroeger knuffelen als ‘verwennen’ werd gezien, wordt dat nu als een van de levensbehoeften van een baby gezien. Dat is ook wat ik bij onze dochter merk. Op sommige momenten kan ze heel goed alleen slapen, in de box of op haar eigen kamer. Op andere momenten heeft ze ontzettend de behoefte aan de geborgenheid en nabijheid van papa of mama. En dan slaapt ze het liefst tegen je aan. Die momenten koester ik zeker, nu wil ze nog knuffelen. De tijd dat ze dat niet meer wil komt waarschijnlijk sneller dan we hopen. Vergeet in die tijd dan wel de optie ‘even wat dingen doen’. Het is wel een goed moment om je favoriete serie te bingen, of een boek te lezen.
We hebben laatst even in een paar minuten een lijstje gemaakt van alle ‘kost maar 5 minuten’ klusjes die we moeten doen. Dat was toch al snel een lijst van 20a30 dingen. Waarbij sommige dingen wat langer duren “even naar de winkel een nieuwe voorraad billendoekjes halen”, en anderen inderdaad maar 5 minuten zijn “even de luiers bijvullen bij het aankleedkussen”.
Dat was de lijst die we op dat moment zo snel konden verzinnen. Waarbij we ook weten dat we waarschijnlijk dingen vergeten en dat als je dingen gedaan hebt er ook gewoon weer dingen terugkomen. Die lijst wordt niet ineens leeg, hooguit iets korter.
Op bovenstaande loop ik dus wel eens vast. Die 20a30 “doe je toch even” dingen overzie ik niet. Ik vergeet de helft zodra ik die ruimte weer uit ben. Of het blijft een “straks even doen als dochter in de box slaapt”, maar waar begin je dan aan je lijst. Want je moet ook zelf eten en je rust nemen. En dus blijft het in mijn hoofd vaak een “dit moet nog, en dat moet nog en zus en zo… enz”, waarbij ik niet de tijd, energie of mogelijkheid heb om het te doen. Dat kost uiteindelijk alleen maar meer energie.
Om die reden heb ik de opdracht gekregen om aan mijn omgeving te vragen wat dingen over te nemen. Niet omdat ik het niet kan, maar zodat ik wat meer de rust in mijn hoofd krijg om die dingen die wel op onze lijst blijven te staan te ordenen op prioriteit. Want ja, ‘even’ een doekje over de wc halen, dat kan ik echt wel. Maar zo zijn er nog 20 dingen die ik best ‘even’ kan doen.
Wat vind ik dan belangrijker? Dat ik alle dingen zelf doe en dochter vaker in haar box leg? Waarbij ik dan wel merk dat ze onrustiger is. Of hoop ik toch op wat hulp bij kleine klusjes vanuit anderen? Dochterlief heeft in ieder geval een duidelijke voorkeur, die heeft liever dat ik de klusjes niet doe en vaker met haar knuffel. Dat laatste heeft ook mijn voorkeur, dan maar een minder net opgeruimd huis en een tevreden baby dan een net huis met een baby die ontevreden is.
It takes a village to raise a child.
Vroeger was dat heel normaal. Nu wordt je toch wat gek aangekeken als je om hulp vraagt bij de ‘even 5 minuten’ klusjes. Ik denk dat iedereen wel weet en merkt dat we als samenleving veel meer uitgaan van ‘ik’ en steeds minder van ‘wij’. En dan is het ‘ik’ het gezin, en het ‘wij’ het hele systeem van familie en buren/vrienden eromheen. Heel vaak hoor je nu “jullie wilden zelf kinderen” met een soort ondertoon van “dan regel je het ook maar mooi zelf”.
Vooralsnog vind ik het ouderschap overigens vooral mooi en dankbaar. Het is ontzettend leuk om haar ontwikkeling te zien en hoe ze groeit. Ik snap ook dat mensen die er als gezin alleen voor staan het zwaar vinden. En ook dat je dan vaak hoort “zeg het eerste jaar maar gedag tegen een sociaal leven”.
Dankbaar… misschien is dat wel een mooi woord. Dankbaar voor de mensen die helpen met de ‘even 5 minuten’ klusjes. En ook dankbaar dat er soms mensen zijn die me een schop onder mijn billen geven en zeggen “Elena, je mag om hulp vragen, je hoeft het niet alleen te doen”. Dat laatste vind ik overigens wel lastig. Maar wat iemand ook zei “wat voor voorbeeld wil je zijn voor je dochter”. Die kwam binnen. Want ik wil haar leren dat je om hulp mag vragen. Dat je je kwetsbaar op mag stellen en mag aangeven als het even niet goed lukt om alle ballen hoog te houden.
Dus bij deze, mocht ik je om hulp vragen. Dan is onze dochter je dankbaar, want je helpt niet alleen mij ermee. Maar haar ook 😉
😊