Elena
Het vervolg op het eerdere blog over borstvoeding. Want ik had als deadline 1 augustus met mezelf afgesproken en die deadline ook wel benoemd naar onze borstvoedingscoach. Dus echt sjoemelen en die deadline steeds stilletjes verlengen was geen optie.
Maar hoe ga je van ‘aanleggen, flesje na, kolven’ naar een duidelijke wel/geen borstvoeding. Met steeds wat minder nageven of niets nageven leek ze niet aan te komen. De vragen die daarna opkwamen waren, kwam ze niet aan omdat ze te weinig voeding kreeg. Of kwam ze niet aan omdat ze, toen we daarmee begonnen waren, ook haar vaccinatie kreeg en een dag nauwelijks gedronken heeft. Na de vaccinatie hebben we een aantal dagen (bijna een week) haar niet gewogen. Dus achteraf is niet terug te zien wat het effect van die vaccinatie op haar gewicht is geweest.
Mogelijk kwam ze toen niet aan in een week, omdat ze eerst na de vaccinatie was afgevallen en is ze dat gewicht daarna weer netjes bijgekomen. Hebben wij ons achteraf druk gemaakt om niets? Echter, dat blijft koffiedik kijken.
Dus medio/eind juli hadden we weer overleg met onze borstvoedingscoach en die was heel stellig “Elena, die combinatie van aanleggen, fles, kolf dat ga je niet volhouden”. Eigenwijs als ik soms ben was ik het daar niet helemaal mee eens, maar ergens wist ik ook wel dat het beter was om dat niet te proberen heel lang te blijven doen.
Haar voorstel was dus ‘alles of niets’. Een paar dagen alleen maar aanleggen, alleen voor de nacht nog een fles en verder niet. De verwachting was dat ze dan zeker de eerste dagen vaak zou vragen om voeding. Zowel mijn partner als ik hadden zoiets van “niet geschoten is altijd mis, en dan hebben we in ieder geval duidelijkheid of ze het kan of niet”.
Ik had de dagen ervoor ook wel als eens de gedachte gehad van “wat als ik haar nu alleen aanleg en verder niets”, maar zonder overleg met iemand die er verstand van heeft durfde ik dat toch niet.
Zo gezegd en zo gedaan. En dan is het afwachten. En hopen. En wegen. Ze mocht gelijk blijven in gewicht of aankomen. Afvallen mocht ze niet. In de eerste 2 dagen kwam ze minimaal aan. De dagen erna kwam ze ook aan. Wel kwam ze inderdaad vaak. Rustig 10x op een dag dat ze aangaf “Hallo! Ik heb honger! NU!” Dat klinkt veel en intensief. En soms is dat het ook, want even wat tussendoor doen is dan soms nog even lastig. Maar het is nog steeds minder intensief dan 6x op een dag het riedeltje van 3. Want nu ben ik geen tijd meer kwijt aan flesje maken, kolfspullen pakken, alles weer schoonmaken en opbergen. Naja, alleen voor de nacht. Maar 1x op een dag is toch anders dan 6x op een dag.
Ze krijgt nu vaker voeding. Want nu, ruim 2 weken later, komt ze nog steeds wisselend tussen de 7 en 10x op een dag voor een voeding. Echter, netto ben ik denk ik minder tijd kwijt aan haar voeden dan toen ik haar 6x aanlegde en fles nagaf. Het is stiekem ook wel makkelijk. Je gaat ergens heen en hoeft niet vantevoren te bedenken of haar voedingsmoment daarin valt en hoeveel je mee moet nemen. Je hebt het altijd bij je.
Nu alleen nog even me eroverheen zetten om ook in het openbaar te voeden. Anders maak ik het mezelf toch wel lastig weer als ik soms ook nog af wil spreken met anderen.
En dat wegen? Dat doen we stiekem nog wel elke dag. En ja, dat levert mij nog wel eens wat stress op als ze een dag nauwelijks is aangekomen. Dan ga ik toch vrij snel twijfelen “drinkt ze wel genoeg?”, mijn partner kan dat heel makkelijk naast zich neerleggen en kijkt meer naar de algemene lijn en niet dag per dag. Dus voor mijn geruststelling (en zijn eigen nieuwsgierigheid) heeft hij een mooi overzichtje met grafiek gemaakt, waarbij je vooralsnog inderdaad ziet dat ze soms flink aankomt tussen 2 dagen en daarna nauwelijks aankomt of zelfs minimaal afvalt. Maar dat over de hele lijn ze nog steeds wel goed aan blijft komen. Waarschijnlijk komen die verschillen deels door volle/lege blaas en hoeveel ze de voeding ervoor gedronken heeft. Want we wegen haar voor de 2e voeding van de dag. De 1e is namelijk voor mijn gevoel nog ‘nacht’, en dan willen we haar niet teveel wakker maken.
Alles of niets… het werd alles borstvoeding. Oke, op het flesje aan het einde van de dag na. Dan gaat ze met een volle buik naar bed en is de kans groter dat ze doorslaapt. Vinden wij toch ook wel fijn. En is misschien stiekem voor mij ook wel een soort van noodzaak.
