Wat we kunnen leren van een baby

Leestijd: 3 minuten

Baby’s moeten een hele hoop dingen leren. Bijvoorbeeld dat ze ledematen hebben en hoe ze die kunnen gebruiken. Wij als volwassenen helpen hen daarbij. Net zoals we hen bij nog veel meer dingen leren hoe ze zaken moeten aanpakken en ook hoe ze dingen vooral niet moeten aanpakken.

Maar baby’s kunnen ook dingen aan ons leren. Ik zie bepaalde dingen bij onze dochter waarvan ik denk “dat hebben we ergens in de loop der jaren afgeleerd, maar wat zonde eigenlijk”.

Baby’s leven bij uitstek in het moment. Nou is dat ook een beetje een modewoord ‘in het moment zijn’ en zijn er een hele hoop zelfhulp guru’s die daar maar wat graag gebruik van maken. Andere bewoordingen die je kunt gebruiken zijn bijvoorbeeld de veel oudere uitspraak ‘pluk de dag’.

Waar merk je aan dat een baby in het moment leeft dan? Oprispingen? Krampjes? Boertjes die dwars zitten? Melk die omhoog komt? Allemaal dingen waar baby’s last van kunnen hebben. Op die momenten merk je ook echt wel dat het dwars zit. Maar als het voorbij is, dan is het ook echt voorbij. Als je een keer een mondje melk terugkrijgt heb je daarna weer een vrolijke baby.

Dat doen we als volwassene toch echt niet meer. Kramp, hoofdpijn, spierpijn, misselijk… noem maar op waar we last van kunnen hebben en waar we vervolgens ook in kunnen blijven hangen en hoe we onszelf ontzettend ziek en zielig kunnen voelen. En natuurlijk, ziek = ziek. En blijven pushen en grenzen over blijven gaan is ook niet verstandig. Dat is ook niet wat ik bedoel.

Kijk bijvoorbeeld naar piekeren. Daar zijn de meeste volwassenen best goed in. Je druk maken om dingen waar we eigenlijk toch geen invloed op hebben. Daar kreeg ik ooit (van zo’n zelfhulp guru, ssst) een tip over. Stel jezelf 2 vragen.
1. Heb ik er invloed op?
2. Is het belangrijk?
Is het antwoord op 1 van die vragen “nee”, dan heeft het geen zin om je er druk over te maken. Alleen als bij beiden het antwoord “Ja” is, dan heeft het zin om je er druk om te maken, want dan kun je er ook iets mee.

Die afslag die je mist omdat je partner verkeerd / te laat navigeert? Heel irritant. Maar heb je er nog invloed op? Nee, want die afslag ben je al voorbij. Is het belangrijk? Soms wel, soms niet. Ben je op weg naar een belangrijke afspraak en kom je daardoor nu te laat, dan was het belangrijk. Was je op weg naar je vakantie bestemming, dan maakt het doorgaans weinig uit als je een kwartiertje later bent.
Daardoor nog een uur of langer boos blijven op je partner of op jezelf heeft geen zin. Terugdraaien kun je het niet.

Het tentamen dat je niet haalt? Dat is (doorgaans) belangrijk en daar heb je wel invloed op. Dus dat je daar je druk om maakt, dat mag. Zolang het niet alleen maar piekeren is, maar het meer een ‘goed leren’ is.

Een baby piekert niet. Een baby is. Ik vind het een intrigerend iets, de belevingswereld van een baby. Wat krijgt ze mee? Wat niet? En hoe voelt dat voor haar? Woorden heeft ze nog niet, maar gevoelens / emoties wel.

Een emotie / gevoel / ding wat baby’s ook nog hebben en wat we in de loop der jaren verleerd zijn (deels terecht helaas). Grenzeloos vertrouwen in de medemens. Het blijft een mooi iets als dochterlief bij je op je buik ligt te slapen, of als ze moe wordt haar hoofd tegen je borst legt. Vol vertrouwen en liefde.

Noodzaak voor haar overleving. En noodzaak voor de onze dat we dat iets minder hebben. Maar wij zijn misschien soms iets te wantrouwend. De media speelt daar ook een rol in, we krijgen vrijwel alleen het slechte nieuws te horen, dat maakt dat je eerder geneigd bent de wereld als onveilig te zien.

Ik denk dat de wereld een mooiere plek zou worden als we mensen standaard het voordeel van de twijfel geven. In plaats van dat mensen eerst het vertrouwen moeten winnen en tot die tijd ze met argusogen in de gaten gehouden worden.