Elena
Zoals ik in het vorige blog al had aangehaald neemt mijn partner stiekem al best een hoop dingen van me over. Deels is dat bewust en deels is dat ook zo gegroeid.
Pas door het gesprek met de WMO ga je nadenken wat we eigenlijk doen qua taakverdeling. En aan de ene kant doe ik stiekem nog best een hoop, maar aan de andere kant doe ik ook verrot weinig. Huishouden, doe ik niet. Boodschappen, doe ik niet. Pakjes wegbrengen / halen, doe ik zelden. In de tuin werken, doe ik weinig. Mijn partner zegt wel eens gekscherend “Elena doet de voortuin en ik de achtertuin”. En we hebben geen voortuin…
Grotere klussen in huis. Doet mijn partner, en heel soms help ik. Hout kloven, doet mijn partner. Autorijden, doet mijn partner als we samen ergens heen gaan. Alle elektronica in huis, doet mijn partner. Alle uitzoekwerk als we een nieuw apparaat voor het een of ander nodig hebben, doet mijn partner.
Op zich zijn bovenstaande dingen die ik ook kan doen. Of waar ik meer mee zou kunnen helpen qua vaardigheden. Maar niet qua energie. Ik kan wel de hele dag helpen klussen, maar vroeg of laat betaal ik wel de prijs. En soms heb je wel iets dat alleen echt niet gaat en natuurlijk help ik dan. Ik word ook niet gelukkig van alleen maar op de bank zitten.
Maar de vanzelfsprekendheid dat je als partners alles samen doet, die hebben wij niet. En grotendeels is dat zo gegroeid. Ik kan bijvoorbeeld prima autorijden, maar toch doet mijn partner dat bijna altijd. Ik kan ook prima boodschappen doen, maar toch zegt mijn partner vaak “ik ga wel”. De afweging die we beiden maken is vaak “is het het waard om daar de spaarzame energie van Elena aan uit te geven”.
De keerzijde daarvan is overigens soms ook dat als je bijvoorbeeld nog maar weinig rijdt, je ook steeds minder ver kunt rijden. Dus dat is iets waar we ons wel ook bewust van zijn. Het is heel fijn dat hij vaak rijdt, zodat als we op de plek van bestemming aankomen ik ook nog gezellig kan zijn. Maar de kans is er daarmee ook dat als ik een keer ergens alleen heen wil wat wat verder weg is dan mijn standaard ‘half uurtje enkele reis’ dat ik nog wel doe, dat ik dat dan niet meer kan.
En neemt mijn partner die taken op zich om mij te ontlasten? Of omdat we allebei onze eigen taken hebben in het stuk huishouden dat we nog wel doen? Ik doe grotendeels de was. Koken probeer ik nog te doen, soms doet hij dat, maar ook steeds vaker dat we dat samen doen. De zorg voor onze dochter doe ik grotendeels, al is het maar omdat mijn partner werkt en ik borstvoeding geef.
Ik denk dat er wel meer kleine dingen zijn die voor anderen lijken als “dat is toch een normale taakverdeling” die ook het “Elena ontlasten” als onderliggende (onbewuste?) reden hebben dat we tot deze taakverdeling zijn gekomen.
Waarbij ik ook nog wel eens ‘op mijn kop’ krijg omdat ik iets deed waarvan mijn partner vind dat hij dat had moeten doen. Soms doe ik het omdat het me dan zo uitkomt, soms omdat ik het hem al een paar keer gevraagd heb. En soms ook omdat ik gewoon ook het idee wil hebben dat ik nog wel dingen kan en ik dan wel accepteer dat ik eventueel de prijs betaal.
Eigenlijk is het best lastig om een blog te schrijven over de dingen die ik onbewust niet meer doe. Want dat zegt het woord ‘onbewust’ al. Dan is het zo gegroeid en sta je er niet meer bewust bij stil.
