Elena
De inschrijving voor Klimmen tegen MS is weer gedaan. Dat betekent dat het weer flink trainen wordt. Maar zoals elk jaar heb ik het vertrouwen dat het gaat lukken.
De berg is nog steeds hoog, de klim is nog steeds even steil. Het scheelt als je weet wat je kunt verwachten. En ook wat je niet kunt verwachten. Het enige onvoorspelbare is het weer. De rest, daar heb ik invloed op. De training. Mijn voorbereiding. Hoe ik die dag begin en mijn doelen.
Ook mijn motivatie is helder. Afgelopen jaar heb ik niet meegedaan omdat ik toen net bevallen was van mijn dochter. De jaren daarvoor dat ik meedeed was altijd de motivatie “ik wil genezen” of, ik wil dat genezing een stapje dichterbij komt.
Dat is nog steeds de motivatie, maar ik merk dat het een laagje dieper gaat. Want ik ben nu ook verantwoordelijk voor een mini mensje. En dat mini mensje wil ook een blije en gelukkige mama hebben. Nou geloof ik wel in mijn eigen veerkracht en geloof ik ook dat ik, mocht de MS tegenzitten, ik me daar niet door laat klein krijgen.
Maar toch, toch hoop je gewoon ook over 10-20 jaar gewoon te kunnen dollen met je dochter. Dat als zij iets wil dat je gewoon kan zeggen “is goed schat”, in plaats van “sorry, maar dat kan ik niet meer”.
En dus ga ik weer sponsors zoeken. En ga ik weer wandelen. En ben ik ook al heel dankbaar voor de opa’s, oma’s en lieve vrienden die als ik weer moet trainen even op dochterlief willen passen. Want ze vind de buggy best prima, maar gewoon kunnen spelen is toch leuker.
Mocht je verder mijn traject naar de top van de Mont Ventoux willen volgen, kun je hier de actiepagina vinden. En als je daar dan toch bent, sponsor dan ook gelijk even 😉
